Romeinse bietensoep

Nooit geweten, maar net als zo veel andere termen stamt het woord soep uit het Romeins. Nou ja, niet helemaal Romeins, want de Romeinen hadden het woord ‘suppa’ weer overgenomen van die barbaarse Germanen. Suppa betekende eigenlijk zoiets als ‘brood in een bouillon dopen’. Uiteindelijk werd met het woordje suppa steeds meer gerefereerd aan het vloeibare deel in plaats van naar het soppen van het brood. Ook al doen we dat brood soppen soms stiekem toch best graag…

In de Apucius – het enige overgebleven kookboek uit de Romeinse tijd – staan verschillende soepgerechten. Zoals deze bietensoep met kippenbouillon. Ik heb de vertaling van Sally Grainger gevolgd (zij bestudeert de Romeinse keuken al zo’n beetje haar hele leven). Of dat ook de manier is waarop de Romeinen het maakten, is de vraag. Maar het blijft lastig, met een boek dat niet werkt met hoeveelheden. (Waarom deden ze dat vroeger toch nooit? Het blijft een raadsel.)

Wat je nodig hebt:

• 500 ml witte wijn
• 500 ml water
• 100 g honing
• 1 grote kippenbout
• 2 el olijfolie
• 4 rode bieten (rauw)
• zout en peper

Meng de wijn, het water en de honing in een pan. Voeg de kip eraan toe, en trek er bouillon van. Snijd de biet in stukjes of rasp en voeg eraan toe. Kook dit voor anderhalf uur. Neem de kip eruit, haal het vlees eraf en doe dat terug in de soep. Voeg peper en zout naar smaak toe.

Zelf heb ik de soep nog wel gepureerd (eerst wel even het kippenvlees eruit halen uiteraard). Of we het lekker vonden? Tja, het ging wel. Eerlijk gezegd vond ik de wijn iets te dominant aanwezig, de smaak is nu zoetzuur, waar de Romeinen overigens wel erg van hielden. Hieronder de letterlijke Romeinse vertaling, voor wie de verhoudingen zelf eens wil uitvogelen (laat me weten!).

Varro: bietjes, rode wel te verstaan, waarvan je de wortels hebt schoongemaakt, in honingwijn gekookt met een beetje zout en olie of op zichzelf met zout, water en olie gekookt, daarvan een bouillon maken en dat opdrinken; nog beter is het als je er een kip in hebt meegekookt.

Varro: betacios, sed nigros, quorum detersas radices et mulso decoctas cum sale modico et oleo uel sale, aqua et oleo in se coctas iusculum facere et potari, melius etiam si in eo pullus sit decoctus.