{"id":1614,"date":"2016-01-22T18:01:28","date_gmt":"2016-01-22T17:01:28","guid":{"rendered":"http:\/\/www.jeannettekoockt.nl\/?p=1614"},"modified":"2018-11-22T01:11:05","modified_gmt":"2018-11-22T00:11:05","slug":"rapentaart-magirus-1612","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.jeannettekoockt.nl\/index.php\/2016\/01\/22\/rapentaart-magirus-1612\/","title":{"rendered":"Rapentaart van Magirus (1612)"},"content":{"rendered":"

Deze taart van meiraapjes maakte ik uit een kookboek van de Nederlandse Antonius Magirus uit 1612. Het is voor een groot deel\u00a0gebaseerd op een populair\u00a0 kookboek uit de Renaissance: Opera dell\u2019arte del cucinare<\/em> (1570).\u00a0Wel weer heel Hollands:\u00a0de \u2018vrouwkens\u2019 moeten wel hun plaats weten. Achter het aanrecht!<\/strong><\/p>\n

Bartolomeo Scappi, schrijver van de Opera dell\u2019arte<\/em>, was een naam van faam. Hij was hofkok aan het Vaticaan en het grootste deel van zijn leven in dienst van kardinalen en een paus. In 1564 was hij bijvoorbeeld de persoonlijke kok van paus Pius IV. Zijn kookboek werd h\u00e9t belangrijkste kookboek uit de Renaissance. Leuk eraan \u2013 ik kan het zelf helaas niet bevestigen, want nog niet\u00a0gelezen \u2013 is dat het meteen een leuk inkijkje geeft in het leven aan het Vaticaan rond die tijd. En laat dat boek nou net zijn vertaald: Koken voor kardinalen<\/a>.<\/p>\n

Plagiaat?<\/strong>
\nIn ieder geval was dus ook Magirus blijkbaar nogal onder de indruk van het vuistdikke boek (1017 recepten!), want 80% van zijn Koocboec<\/em> is gebaseerd op Scappi. Nou was plagiaat in die tijd niks om je voor te schamen. Gewoon geleend, heette dat. En Magirus gaf ook ook wel echt een eigen draai aan de gerechten. Hij vereenvoudigde ze en gebruikte Hollandse ingredi\u00ebnten.<\/p>\n

De man wil maar een ding<\/strong>
\nMaar wat vooral opmerkelijk aan het boek is, is de belerende toon van het voorwoord. Magirus draait er geen doekjes om: de man wil maar een ding als hij thuiskomt van het werk, en dat is lekker eten. Nou had de gegoede renaissancevrouw het op zichzelf wel makkelijk met haar dienstmeiden, maar ook zij diende goed voor haar man te zorgen. En een boek als dit kwam daar natuurlijk goed bij van pas. Hier wat delen uit het voorwoord:<\/p>\n

Citaat:
\nMen ziet dat veel onenigheid in allerlei gezinnen wordt veroorzaakt, hetzij door gebrek aan kennis bij de vrouwen over de kookkunst, hetzij door hun onwetendheid over het bestaan van bepaalde levensmiddelen. Dit brengt niet alleen ruzie te weeg, maar dikwijls ook schade, schande en ongemak, zodat ik op aandringen \u2013 dit moet onder ons blijven \u2013 van enkele van de eerder genoemde dames, dit boekje heb moeten schrijven\u2026
\n(….)<\/em>
\nMannen zijn niet blij met restjes koude kost \u2013 wat ze ook mogen beweren ze hebben graag verse kost, ik spreek met kennis van zaken. \u2018Nee hoor,\u2019 zegt de een, \u2018mijn heer, mijn lieve echtgenoot is zeer tevreden met restjes koud vlees; hij eet dat liever dan vers vlees.\u2019 Stomme trut, hij maakt u dat maar wijs, doe er goed aan hem niet te geloven. Wel ben ik van mening dat de een een grotere lekkerbek is dan de ander, maar dat iedereen toch graag wat goeds eet. Mannen moeten vaak veel woorden gebruiken om zo hun vrouwtjes niet boos te maken, want die zijn lichtgeraakt. (\u2026) U kunt dat makkelijk verhelpen met behulp van mijn boekje, en dat met weinig moeite, met weinig onkosten en groot profijt. *<\/em><\/p>\n

De taart<\/strong>
\nTijd voor de taart. Uiteraard uitgeprobeerd op mijn eigen wederhelft. Even kijken of ik hem voldoende kon behagen hiermee. En phew\u2026. Gelukkig, g\u00e9\u00e9n ruzie. Hij vond het best smakelijk. Wel heeft de taart een goede salade ernaast nodig. Eet hem het liefst als onderdeel van een buffet.<\/p>\n